منطقه در آستانه یک تحول احتمالی

    شاطر
    avatar
    admin
    Admin

    تعداد پستها : 6848
    Registration date : 2007-06-20
    20160110

    منطقه در آستانه یک تحول احتمالی

    پست  admin


    منطقه در آستانه یک تحول احتمالی
     
    در این روزها، منطقه در مجموع، شاهد دگرگونی و تحول در روابط سیاسی و اقتصادی بین الملل می باشد. به توافق رسیدن ایران با کشور های بزرگ جهان در باره مشکل هسته یی آن کشور و سرانجام نهایی شدن آن که از اثر آن توافق، به زودی تمام تحریم های تحمیل شده بالای ایران از بین می رود، در تشنجزدایی منطقه یی اثر برجسته گذاشته و انسداد ناشی از تحریمها در حال از بین رفتن است. دروازه های ایران پس از سالهای طولانی بار دیگر به روی داد و گرفت بین المللی و امکان سرمایه گذاری های بزرگ در آن کشور، باز می گردد. روبط چین و هند این دو قدرت بزرگ جهانی که همواره متشنج بود، در حال عادی شدن است و حتا در همین نزدیکی ها یک سلسله مانورهای نظامی مشترک را نیز به انجام رسانیده اند و همکاری های بزرگ تجاری بین هردو کشور نیز آغاز شده است. پس از سرد شدن نسبی مناسبات افغانستان با پاکستان، کنفرانس قلب آسیا به اشتراک رییس جمهور افغانستان و وزرای خارجه 14 کشور جهان و نمایندگان 11 سازمان بین المللی در اسلام آباد پاکستان برپا گردید. در همین زمان رییس جمهور افغانستان در جلسه سه جانبه افغانستان، پاکستان و امریکا و همچنان اجلاس چهارجانبه افغانستان، پاکستان، چین و امریکا نیز شرکت کرد. چنین معملوم می شود که امریکا و چین هردو، این بار جدی تر و بیشتر از گذشته علاقمند گردیده اند تا با اثر گذاری مثبت در از بین بردن تشنج منطقه یی و در گشودن فضای نزدیکی و همکاری میان افغانستان و پاکستان، بصورت مشترک سهم بگیرند و در این راستا کمسیون چهارجانبه به اشتراک افغانستان، پاکستان، چین و امریکا می کوشد تا  زمینه مذاکرات مستقیم با طالبان را فراهم سازند تا از این طریق بتوانند در قطع جنگ اعلام ناشده و سخت فرسایشی که سالهاست مردم افغانستان در تنور داغ  آن می سوزند و هست و بود خود را از دست میدهند، همکاری نمایند.
    در این راستا و در پیوند با انکشافات منطقه یی، نقش جمهوری هند به رهبری نخست وزیر آن کشور با پیگیری یک دیپلماسی بسیار فعال از همه برجسته تر بوده است. آقای ناراندی مودی در هفدهم سپتامبر 1950 در گجرات متولد شده و از رهبران حزب بهاراتیا جاناتا است. این حزب یک حزب ملیگرای هندو است و با به قدرت رسیدن آن حزب، نگرانی های فراوانی در ارتباط به روش افراطی و ملیگرایانه آن بوجود آمده بود و پیش بینی می شد که شاید فضای آرامش و دوستی میان اقوام و مذاهب بسیار گوناگون در آن کشور برهم بخورد؛ ولی چنین نشد . در گذشته، وی سروزیر ایالت گجراد بود. مودی  پانزدهمین نخست وزیر هند می باشد که به تاریخ 26 می 2014 پس از منموهان سنگهه از حزب کنگره به نخست وزیری هند انتخاب گردید. وی شخصیت پراگماتیگ و عملگرا است که به دیپلماسی اقتصادی بیشتر باور دارد و بر بنیاد همین باور، دیپلماسی هند را در این زمینه بسیار پویا ساخته است.
     آقای ناراندا مودی به روزهای 23 و 24 دسمبر از مسکو دیدار کرد. در جریان این سفر همکاری های این دو کشور در عرصه تکنالوژی تولید انرژِی برق و همچنان تسلیحات گسترش داده شد. روسیه در 20 سال آینده دست کم 6 نیروگاه اتومی در هندوستان می سازد. هند در حال حاضر مشغول عصری ساختن نیروهای امنیتی و همچنان گسترش صنایع تولید انرژی اتمی خود است. روسیه نیز بنابر تحریم های تحمیل شده به دنبال بازارهای جدید می باشد. روابط هند و روسیه بربنیاد منافع اقتصادی و در نهایت سیاسی روز تا روز گسترده تر شده است. در این سفر مسایل افغانستان نیز مورد مباحثه قرار داشت.
    آقای ناراندا مودی پس از سفر از مسکو به تاریخ 25 دسمبر وارد کابل گردید. وی در این سفر ساختمان جدید و بسیار بزرگ پارلمان افغانستان را که به هزینه 220 ملیون دالر تکمیل شده است، افتتاح نمود. هند در کمکهای بیش از دو ملیارد دالری خویش به افغانستان بیشترینه در پروژه های زیر بنایی، صحت عامه و آموزش و پرورش هزینه نمود است. سه پروژه بزرگ و زیربنایی عبارت اند از:

    یک: پروژه بند سلما در عرصه زراعت و انرژی برق که به قیمت 300 ميلیون دالر آمریکایی اعمار گردیده و ظرفیت فعال آبگیری آن 560 ميلیون متر مکعب آب بوده و 75 هزار هکتار زمین زراعتی را آبیاری و سالانه 42 مگاوات برق تولید می کند که برابر با ظرفیت تولیدی قریب به یک سوم تولید برق فعلی کشور می باشد. قرار است این پروژه بزرگ در سال نو گشایش یاید.

    دوم: پروژه سرک زرنج - دل آرام در عرصه حمل و نقل و تجارت، که این سرک 200 کیلومتر طول دارد و به مصرف 85 ميلیون دالر ساخته شده و افغانستان را از طریق ایران، بندر چابهار به آبهای آزاد جهان وصل می کند که در عرصه ترانسپورت، اقتصاد و تجارت کشور اثر فوق العاده مهم دارد. هند با سرمایه گذاری بزرگ بندر چابهار را آماده بهربرداری می سازد و تلاش می‌کند تا افغانستان از طریق زمینی و دریایی به بندر چابهار ایران متصل گردد.



    سوم: پروژه ساختمان جدید برای پارلمان کشور، در عرصه تقویه حکومت داری و قانونگذاری که این ساختمان کم نظیر یکی از شاهکارهای معماری معاصر در کشور ما به حساب می آید و ضرورت کشور را در عرصه کاری قانون گذاری، ایجاد سهولت های کاری برای وکلای ملت و ماموران مربوطه برای دهه های بعدی فراهم می سازد. این ساختمان توسط مهندسان و معماران هندی و افغان طراحی و ساخته شده و د ر این طرح از شیوه های معماری هندی، افغانی و مغولی استفاده شده است. براساس اعلام مقام‌های مسوول، گنبد این ساختمان بزرگترین گنبد در آسیا است و حالا به نام گنبد دموکراسی یاد می گردد.

     
    در کنار این سه پرژه بزرگ، صد پروژه توسعه یی کوچک، سب استیشن های دوشی و چهاریکار و بند آب دوستی افغانستان ـ هند در چشت شریف ولایت هرات نیز تکمیل و به بهره برداری سپرده شده است.


    هند با این کمکهای بزرگ، بعد از امریکا، بریتانیا، جاپان و آلمان پنجمین کشور بزرگ کمک کننده به افغانستان است و در تمام عرصه های سیاسی، اقتصادی، آموزشی و اجتماعی افغانستان حضور فعال داشته است.
    سخنرانی جناب مودی در گشایش پارلمان افغانستان بازتاب بسیار گسترده در رسانه ها و به خصوص در شبکه های اجتماعی داشت. پس از سقوط حاکمیت جمهوری افغانستن و با به قدرت رسیدن مجاهدان که ممثل سیاستهای پاکستان در افغانستان بودند و در آن نفرت از هند و دشمنی با آن کشور در سرلوحه آن سیاستها قرار داشت و با به قدرت رسیدن طالبان که خود نماینده تمام عیار نظامیگران پاکستان بودند، این جو تنفر و دشمنی نسبت به هند کبیر ریشه دار شد. این نفرت چنان گسترده بود که حتا هندوباوران افغان هم ناگزیر شدند که وطن آبایی شان را ترک بگویند. جالب است که پس از این گذشته خیلی تلخ و ناگوار، این نخستین بار بود که رهبر آن کشور بزرگ در تالار پارلمان، مردم افغانستان را خطاب نمود. سخنرانی بسیار دقیق سنجیده شده و با احساس عاطفی که دوران طولانی دوستی ها و همبستگی های دو ملت را در فراز و فرود زندگی دربر می گرفت و عمیقا پیام دوستی داشت، به دلها نشست و دلها را تسخیر کرد. جناب مودی سخنرانی شان را از مولانای بزرگ ما، جلال الدین محمد بلخی که حالا به همه ی جهان تعلق دارد، آغاز نمود. سیر تاریخ و فرهنگ غنی و مشترک هر دو کشور را بیان داشت. از دوران تغییرات تاریخی که هردو کشور یکی بودند و یک دیگر را تقویت می کردند و این ها همه در نشانهای بی انتهای تمدن بودایی در بامیان و در اماکن پرشکوه تاریخی در دهلی، و در فرهنگ و هنر هر دو کشور، در زبان و ادب و حتا آداب غذایی و جشنهای هر دو کشور بازتاب دارد، و این همه تاثیرت روابط فراتر از زمان و مکان را هویدا می سازد، با گرمی صحبت نمود.  از کمک افغانان در نبرد آزادی هند یاد آوری کرد، از تاسیس نخستین دولت هند در تبعید توسط مهارا مهندرا پرتاب و مولانا برکت الله در کابل سخن گفت. وی با درک عمیق مناقشات قومی که توسط دشمنان مردم افغانستان در این کشور دامن زده می شود، افغانان را به اتحاد و همبستگی دعوت نمود. جناب مودی با صراحت اظهار داشت که : "من اینجا به نمایندگی از یک میلیارد و ۲۵۰ میلیون دوست هندی شما  ایستاده ام که موفقیت شما را تحسین کنم و از دوستی شما قدردانی کنم و برای آینده شما آرزوی همبستگی و انسجام کنم."
    جالب است که آقای مودی از یک شخصیت معروف سینمای هند (شیرخان) در فلم زنجیر که سروده بود " دوستی ایمان من است و دوست زندگی من" نیز یاد کرد. وی با امیدواری این که روزی افغانستان به یک بهشت امن و مرکز تجارت و انرژی و سرمایه گذاری در منطقه مبدل گردد و کشورها با هم کامگار گردند، اتصالات به طریق زمینی و دریایی به شمول چابهار در ایران بهبود یابد و پاکستان در این میان نقش پل ارتباطی را داشته باشد نه یک مانع در بین آسیای جنوبی و افغانستان، حتا فراتر از آن و در زمانی که انرژی آسیای میانه باعث استحکام رشد منطقه یی شود و یک کابلی والای دیگر همانی که شاعر و فیلسوف نامدار هند تاگور آفریده بود، بار دیگر دلهای مردم هندوستان را مستحکم سازد، به آینده می نگرد.
    نخست وزیر هند همچنان گفت که تروریسم و خشونت نمی‌تواند وسیله یی باشد که آینده افغانستان را ترسیم و خواست مردم آن را برآورده کند. به این دلیل، آتشی که در افغانستان روشن شده محدود به این کشور باقی نخواهد ماند. مردم افغانستان همانطور که شهامت این را دارند که با همسایگان خود در صلح و آشتی زندگی کنند به همان اندازه شهامت دفاع از آزادی خود را نیز دارند.
     
    در جریان این سفر، نخست وزیر هندوستان در کنار سپردن سه فروند طیاره هلیکوپتر جنگی ام آی 35  به نیروهای امنیتی کشور، 500 بورسیه تحصیلی را به فرزندان شهدای افغانستان وعده داد. صدراعظم هند با یادآوری از این که بیش از 10,000 محصل افغانی تا حال در هند مشغول تحصیلات بوده اند، ابراز خرسندی کرد. موصوف همچنان اظهار داشت، طرح موجود یک هزار بورسیه تحصیلی در هرسال برای محصلان افغانی جهت تحصیل در هند برای پنج سال دیگر یعنی فراتراز سال 2017، با امکان یک سال آموزش حرفه یی و تکنیکی نیز تمدید خواهد شد. نخست وزیر یاد آور شد که دوستی، احترام متقابل و حسن همجواری بنیاد محکم از روابط چند بعدی میان هند و افغانستان را تشکیل می دهد و از تداوم حمایت قوی هند از یک افغانستان متحد، دموکرات، دارای حاکمیت، امنیت و رفاه اطمینان داد.
    در جریان این دیپلماسی فعال، نارندرا مودی نخست وزیر هند در سفر از پیش اعلام ناشده حین پرواز از کابل بصوب دهلی نو، پس از یک تماس تیلفونی با نواز شریف وارد لاهور در پاکستان شد. این سفر مهم، به بهانه روز تولد نواز شریف و آروزی بهروزی  به وی و در حقیقت کاهش تشنج میان دو کشور دارای سلاح هسته یی، صورت گرفت و در ده سال اخیر اولین سفر یک صدراعظم هند به پاکستان می باشد. هر دو طرف با هم ملاقات گرم و صمیمانه داشتند و رفتار پیش بینی ناشده و دیپلماسی شخصی مودی در شکستن روابط سرد میان دو کشور و آنهم در شرایطی که در منطقه انکشافات جدید رخ میدهد، بسیار ارزنده و قابل ملاحظه است. فراموش نشود که این دو کشور بنابر معضل خیلی پیچیده کشمیر سه بار با هم جنگیده اند؛ ولی با آنهم چنین معلوم می شود که هر دو طرف به توافق رسیده اند که معضله کشمیر را نیز در آجندای مذاکرات سیاسی شان داشته باشند، آنچه را که هند همواره مخالفت می کرد. دیپلوماتهای هر دو طرف در آینده نزدیک مذاکرات شان را برای حل مسایل سیاسی ـ اقتصادی آغاز خواهند کرد.
    در زیر این تب داغ دیپلماسی و به سلسله این رفت و آمدها، به روز یک شنبه بیست و هفتم ماه دسمبر لوی درستیز اردو ی پاکستان راحل شریف یکجا با رییس سازمان آی اس آی وارد کابل گردید. ظاهرا چنین معلوم می شود که حکومت پاکستان می خواهد مساله مذاکرات مستقیم طالبان با حکومت کابل را براساس فیصله های کمسیون چهارگانه متشکل از افغانستان، پاکستان، چین و امریکا مطرح و زمینه های مساعد را برای تدویر این مذاکرات در پاکستان فراهم سازد. چنین معلوم می شود که فشار های جدی دیپلماتیک به وِیژه از جانب امریکا در مذاکراتی که نواز شریف نخست وزیر پاکستان و راحل شریف لوی درستیز آن کشور با مقامات امریکایی در واشنگتن داشتند، سرانجام آنها را وادار ساخته است تا در پالیسی های شان در ارتباط به افغانستان تغییراتی را بوجود بیاورند و موانعی که در راه گسترش و همگرایی منطقه یی و انکشاف اقتصادی وجود دارد، به تدریج رفع گردد.
    از جمله خواست های که پاکستان مطرح ساخته است یکی هم این است که فضای خصمانه در برابر پاکستان که در افغانستان بوجود آمده را حکومت کابل از بین ببرد. باید بدانند که این حال و هوا را نمی توان با دستور از بین برد و افکار عامه را نمی توان به این سادگی تغییر داد. بیش و پیش از همه باید پاکستان از رفتار خرابکارانه و دشمنی با مردم افغانستان دست بردارد و آن ماشین جنگی را که هر روز خون افغانان بی گناه را می ریزاند، نابود سازد. پیش شرط هرنوع مذاکره با ملیشه های پاکستان (طالبان) را باید آتش بس سراسری در افغانستان تشکیل بدهد. جالب است که در شبکه های اجتماعی و رسانه ها دو ساختمانی که نزدیک به هم قرار دارند، به مثابه  دو نمادی از دوستی و دشمنی بازتاب یافتند. ساختمان جدید پارلمان کشور به مثابه سمبول دوستی با هند و ساختمان تخریب شده قصر دارالمان به نماد جنگ افروزی در جنگهای تنظیمی به هدایت پاکستان.
    پرسش اساسی این است که در برابر این  دیپلماسی فعال منطقه یی، دیپلماسی ما در کدام سطح قرار دارد؟ «حکومت وحدت ملی» و در مجموع رهبران سیاسی افغانستان توانایی، مهارت، شایسته گی و صلاحیت استفاده از وضعیت متغییر موجود را بر اساس منافع ملی کشور دارند و یا خیر؟ و اساسا این منافع تا حال درست تعریف شده است؟ این ترکیب موجود زیر نام حکومت وحدت ملی در آن سطحی از قابلیت و اقتدار رسیده است که به مثابه یک تیم واحد از مردم افغانستان نمایندگی کند ؟ آیا در افغانستان اجماعی ملی در ارتباط به حل مسایل ملی و بین المللی و به خصوص حل تمام مسایل سیاسی با پاکستان ـ حد اقل در سطح نخبه گان ـ بوجود آمده است ؟
    اگر پاسخ به این پرسشها منفی باشد، در آن صورت با دریغ و درد، یک بار دیگر فرصتهای تاریخی بدست آمده را به چه سادگی از دست خواهیم داد !!
     
    28 دسمبر 2015
    مُشاطرة هذه المقالة على: Excite BookmarksDiggRedditDel.icio.usGoogleLiveSlashdotNetscapeTechnoratiStumbleUponNewsvineFurlYahooSmarking

    لا يوجد حالياً أي تعليق


      اكنون الأربعاء 26 يوليو 2017 - 6:47 ميباشد